anlamak yada anlatmak mıdır herşey…?

neden basitleşmiştir ki insanların hissettikleri….
neden hissedilenlerin hepsi birbirinin aynı gibi gelir ki….
neden anlamazlar seni….yada sen neden anlatamazsın kendini….
neden ısrarla anlatmaya çalışmazsın kendini onlar anlamak istemezmişcesine cevaplar verirken sana
neden zordur bu kadar…
başta anlar sanırsın…anlatmaya başlarsın…
ve yavaş yavaş farkına varırsın…
anlamamış seni…ve sen ne yaparsan yap anlamıycakta…
bi bakmışsın kimse yok…
vazgeçmişsindir artık…anlatmaktan bişeyleri paylaşmaktan…
aynada ki sen varsındır bi tek…
sadece onunla konuşmak istersin….
bi tek o anlar seni…
saatlerce konuşursun onunla…
defalarca anlattığın olur bazı şeyleri…
kendini keşfedersin onunla…
ben neymişim dersin kimi zaman…
çünkü o sensindir…
yok yok dersin kimi zaman olmalı birileri olmalı aynada ki benden başka anlayabilicek birileri olmalı
sen arayış içindeyken karşına çıkan insanları bi umut olarak görmeye başlarsın
denersin anlatmayı
yine yine yine ve yine sonu hayal kırıklığı…
BÖYLE GİDER BU…
taa ki o çıkana kadar karşına…
mutluluk verir sana…anlar çünkü seni…
sende onu anlarsın anlamaya çalışırsın en azından…
anlamaya çalışma çaban bile mutluluk verir ona…
böylece anlaşmış olursunuz…
sevmeye başlar seni…
sende onu…
ve bigün biter anlatmak istediklerin…
sıkılmaya başlarsın…
farkedersin…
kandırmışsın…
kendini…
onu…
yazık olmuş…
ve anlamsız bulursun bi zamalar ki kendini anlatma çabanı…
aslında hiç de gerek yokmuş ona…
sen yetermişsin kendine…
hem o seni anlayınca ne deişti ki…
sen yine kendi içinde yaşıyosun herşeyi…
hepte öyle olucak…
ihtiyacın olunca yine geç aynanın karşısına konuş onunla…
o hep orda olucak…
ölene kadar…
ölünce tek kalıcaksın…
onu burda bırakıcaksın…
toprağın altında…
daha sonra da ihtiyacın olmıycak zaten ona…
anlatıcak bişey kalmıycak çünkü…
artık hesap verme zamanı gelmiş olucak…

                                                        ∫∫deMet